خیلی جالب بود با یک عشقی وارد کلاس های مددکاری می شدی به امید اینکه از اصول و ارزش های مددکاری چیزی یاد بگیری و همان ها را فردا در زندگی ات و کار حرفه ای (ببخشید که هیچ وقت قرار نیست حرفه ای کار کنیم)بکار ببندی نیم ساعت از کلاس میگذاشت همچنان میدیدی که فلان استاد داره میگه فلان استاد بی سواده و هزار حرف بی ربط به مددکاری البته می دونید در این مواقع حق اعتراض نداری چون نق بزنی آخر ترم استاد احتمال داره گوش شیطان کر برگه ات را زیاد بخونه و ازت بخواد که نظریات مدرن مددکاری را براش بنویسی البته فرقی نداره بنویسی یا نه اصلا قصه ملانصرالدین را واسش بنویس نمره ات که مشخصه. پس بهتره که فقط تو دلت بخندی و سرت را تکان بدی اونم بدون پوزخند خلاصه اینکه اینطور میشه که ۴ سال مددکاری زیرآبی رفتن را بچه های مددکاری خوب یاد میگیرن و بدبختی اونجاست که بخوای ارشد مددکاری بخوانی اونجا تعداد کم نمره ها مهم و بچه ها هم زیرابی رفتن را یاد گرفتن خلاصه اینکه باید حواست باشه که خاکت نکن از اینجا بدبختی شروع میشه واسه حفظ بقاء باید تلاش کنی و این میشه که مددکاری بعد از ۵۲ سال هنوزم که هنوزه باید واسش گریه کرد این وضعیت دانشگاهی تهران دانشگاهی که ادعا میکنن پدر و مادر مددکاری ایران اینجا بودن دیگه وای به حال بچه های دانشگاه ازاد که بچه های پدر و مادر مددکاری اونجا هستن و بدبختی گریبان علمی کاربردی ها را هم گرفت نوه های مددکاری سر از اونجا در آوردن خدا به داد مددکاری برسه فردا از دبیرستان ها سر در نیاره البته امیدش باشه چه اشکال داره که هر خانه ای یک مددکار داشته باشه.

بالاخره فن زیرآبی رفتن را فقط و فقط از ما مددکاران می شه یاد گرفت قبول نداری پس با مددکار دوست باش تا پشیمان شوی