·                     اومد پيشم حالش خيلي عجيب بود فهميدم با بقيه فرق ميکنه

·                     گفت :حاج آقا يه سوال دارم که خيلي جوابش برام مهمه 

·                     گفتم :چشم اگه جوابشو بدونم خوشحال ميشم بتونم کمکتون کنم 

·                     گفت: من رفتني ام!
گفتم: يعني چي؟
گفت: دارم ميميرم 

·                     گفتم: دکتر ديگه اي رفتی، خارج از کشور؟ 

·                     گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاري نميشه کرد. 

·                     گفتم: خدا کريمه، انشاله که بهت سلامتي ميده 

·                     با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بميرم یعنی خدا کريم نيست؟ 

·                     فهميدم آدم فهميده ايه و نميشه گل ماليد سرش 

·                     گفتم: راست ميگي، حالا سوالت چيه؟ 

·                     گفت: من از وقتي فهميدم قراره كه بميرم خيلي ناراحت شدم و از خونه بيرون نميومدم 

·                     کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن 

·                     تا اينکه يه روز به خودم گفتم تا کي منتظر مرگ باشم 

·                     خلاصه يه روز صبح از خونه زدم بيرون مثل همه شروع به کار کردم

·                     اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار اين حال منو کسي نداشت 

·                     خيلي مهربون شدم، ديگه رفتاراي غلط مردم خيلي اذيتم نميکرد 

·                     با خودم ميگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن 

·                     آخه من رفتني ام و اونا انگار موندنی 

·                     سرتونو درد نيارم من کار ميکردم اما حرص نداشتم 

·                     بين مردم بودم اما بهشون ظلم نميکردم و دوستشون داشتم

·                     ماشين عروس که ميديدم از ته دل شاد ميشدم و دعا ميکردم 

·                     گدا که ميديدم از ته دل غصه ميخوردم و بدون اينکه حساب کتاب کنم کمک ميکردم 

·                     مثل پير مردا برای همه جوونا آرزوي خوشبختي ميکردم 

·                     الغرض اينکه اين ماجرا منو آدم خوبي کرد و مهربون شدم 

·                     حالا سوالم اينه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آيا خدا اين خوب شدن منو قبول ميکنه؟ 

·                     گفتم: بله، اونجور که میدونم و به نظرم ميرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزيزه 

·                     آرام آرام خدا حافظي کرد و تشکر، وقتی داشت ميرفت گفتم: راستي نگفتي چقدر وقت داري؟ 

·                     گفت: معلوم نيست بين يک روز تا چند هزار روز!!! 

·                     يه چرتکه انداختم ديدم منم تقريبا همين قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بيماريت چيه؟ 

·                     گفت: بيمار نيستم!
گفتم: پس چي؟ 

·                     گفت: فهميدم مردني ام، رفتم دکتر گفتم: ميتونيد کاري کنيد که نميرم؟ گفت:نه گفتم: خارج چي؟ و باز گفتند : نه! خلاصه حاجي 

·                     مارفتني هستيم،مگه وقتش فرقي هم داره ؟ 
باز خنديد و رفت، دل من رو هم با خودش برد!