مساله سالمندی جمعیت جهان به دلایل مختلف از جمله کاهش میزان موالید ، پیشرفتهای پزشکی ،بهداشت ، آموزش  وپرورش و در نتیجه افزایش امید به زندگی در سطح جهانی مطرح شده است .از آن جا که این پدیده در کلیه جنبه های زندگی جوامع بشری از جمله طیف گسترده ای از ساختارهای سنی ،ارزشها ،معیارها و تحولات قابل ملاحظه ای به وجود می آورد لذا مقابله با چالشهای فراراه این پدیده و اتخاذ سیاستهای مناسب جهت ارتقا وضعیت جسمی ،روحی واجتماعی سالمندان از اهمیت بالائی برخوردار بوده و در دستور کار جامعه بینالمللی قرار گرفته است (زنجانی،21:1380)

در واقع سالمندی بخشی از روند طبیعی زندگی انسان محسوب می شود و گذشت زمان و بیماریهای جسمی ،و مشکلت روحی وشرایط محیطی عوملی هستند که در این روند موثر می باشند.رشد فزاینده افراد مسن همچنان ادامه دارد به طوریکه بر اساس پیش بینی کارشناسان در آینده ای نه چندان دور در جهان از هر ÷نج نفر یک تنفر سالمند خواهد بود .با افزایش تعداد سالممندان مساله بهداشت سلامت و تامین آسایش و رفاه آنان در جامعه هر روز ابعاد تازه ای و گسترده ای پیدا می کند سالممندی یک فرایند طبیعی است و نمی یتوان آن را متوقف کرد و یا معکوس نمود بلکه می توان بال مراقبتهای صحیح  و ساده تبه سالمندی توام با سلامت رسید (سالمندی،آسیبه ا و سلامت ها .مجموعه سوم . فرهنگسرای سالمند)از آنجائیکه سالخوردگی فراگردی همگانی است و در کل دوران زندگی ادامه داردآماده ساختن کل جمعیت برای دوران سالخوردگی باید جنبه تفکیک ناپذیری از سیاستهای توسعه اجتماعی_اقتصادی باشد.